Reisverslag

Mexico

Eva , 28 augustus 2008
Mexico Cozumel

Laatste keer dan maar weer

Bijna is het zover. Ik zit in mijn laatste week. Door verschillende redenen heb ik veel zin om naar Nederland te komen.
Het team is niet meer leuk. Het is volledig in tweeen gedeeld. Er is een slechte sfeer en de ene helft van het team praat niet met het andere deel. Het is een drama eigenlijk, Goeie Tijden Slechte Tijden is er niks bij. Bovendien is het verschrikkelijk kinderachtig. Ik wist niet dat mensen zo waren. Kinderen, ja, dat weet ik, maar volwassen mensen??
De spaans sprekende mensen praten spaans in het bijzijn van anderen, zodat niet begrepen wordt wat ze zeggen. Tips en reflecties worden personlijk genomen en daardoor zegt niemand meer iets. De ene helft van het team eet aan de ene kant van “de mess” de andere helft aan de andere kant. En dan maar een beetje stom naar elkaar zitten kijken.
Op zaterdag (Miami dag) hebben we registratie van de nieuwe kinderen, er zijn die dag geen activiteiten. We zijn dan vroeg in de avond klaar. Het ene deel van het team gaat wijn drinken in de promenade aan boord, de andere helft gaat ‘backdeck’.
En snel naar je maatjes, als je dienst erop zit, alles om maar niet met de anderen te hoeven praten.
Afijn, je snapt het, ik ben er klaar mee.
Mijn manager is super en ze doet vanalles om ons in goed met elkaar te houden, gesprekken en teambuilding enzo, maar het is te laat. Adriana (een van de Mexicanen, de andere helft) en ik vertrekken allebei zaterdag. Ik doe tijdens het werk mijn best om de liefste Eva te zijn. Mij krijgen ze de laatste week niet klein en ik laat mijn laatste week niet door hun verpesten. Maar in de bus naar het vliegveld hoeft ze niet te proberen om naast me te komen zitten.

Ik heb ook super veel zin om iedereen weer te zien. Om Nederlands te praten en om mijn moeders rauwe andijvie stampot te eten. Echte koffie drinken en eindelijk een dag vrij zijn. Gek dat ik in 5,5 maand geen een dag vrij ben geweest. Hoe voelt het ookal weer om de hele dag voor je te hebben en niet te hoeven werken??
Hoorde wel dat het weer in Nederland niet fanatastisch is, en mijn moeder zei al dat ze wel een jas meeneemt als ze me komt halen op Schiphol, dat zijn slechte berichten...

Natuurlijk pas ik in Nederland nog wel in het gareel, daar ben ik niet bang voor. Toch is er misschien wel wat veranderd.
Amerikanen zijn amicaler dan Nederlanders en dat vind ik eigenlijk wel leuk. Niet in de mate zoals ik het hier aan boord soms zie, maar Nederlanders en Zeeuwen zijn soms zo stug en kil, dat hoeft ook niet. Dus het kleine tikje dat ik daarvan meegekregen heb, neem ik mee naar Nederland.
Ik heb ook hier weer geoefent met niet meteen mijn bek ergens in de slaan als ik het er niet mee eens ben. Zeker nu het team naar de K is, moet ik vaak tot tien tellen. Ik kan niet zeggen dat het me altijd lukt, maar ik denk dat ik vorder. Hetzelfde geldt voor de manier waarop ik de dingen zeg. Verpakken, Eva, verpakken die handel. Niet iedereen wil het recht in zijn of haar gezicht.
Wat nogsteeds hetzelfde is... Dat ik straks een baan moet gaan zoeken en dat men dan weer van me verwacht dat ik dat ook echt ga doen. Een huis, een baan en afhankelijk van die baan een auto, het klinkt allemaal eng en ver van mijn bed. Misschien moet ik maar een seizoen snowboardles gaan geven in Oostenrijk, wie weet wat de volgende gekke stap weer zal zijn. Heb ondertussen al wel weer bedacht dat geld verdienen en leuke dingen doen echt wel samen kunnen gaan.
Aan de andere kant solliciteer ik wel naar die serieuze baan. Maar wat als ze me aannemen? Aaahhhhh

Afijn mensen, dit was het laatste stukje weer voor nu.
Volgende week ben ik weer in het land. Het plan is Zeeland, verjaardag en hopelijk nog een weekendje met de familie weg. Ik moet ook serieus quality timen met Abe, dus misschien kidnap ik die wel een poosje
In elk geval, ik ben er bijna... RUUM VEE zin in.

Als laatste nog even de mededeling dat we 'meedoen' in de orkaan Gustav. Gisteren was het maar de vraag of we aan konden meren in de Kaaimaneilanden, vandaag haalden we op het nippertje Mexico. We zijn een dag voor op het schema van de orkaan, dus morgen als we terug varen naar Miami moeten we zijn pas kruisen. Gelukkig hebben we de tijd en kunnen we een omweggetje nemen als dat nodig is. Best lachen om zo af te sluiten haha... Zag op internet dat Gustav al 23 mensen gedood heeft op zijn pad, das dan weer minder lachen..

Tot snel (en nu echt )

Foto's bij reisverslag

Vorige

Volgende

Pirate Parade

Slime time

Sint Maarten

het is echt de zee :)

emeline en ik

in de Royal Promenade

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag